Dwie nagrody Emmy. Czołówka Severance na Apple TV. Współprace z Valentino, MTV i Bring Me The Horizon. Wystawy w Sotheby’s, Christie’s, Unit London i na Biennale w Wenecji. Kiedy mówimy headliner, nie żartujemy.
Oliver Latta, znany światu jako Extraweg, to berliński artysta i reżyser, którego surrealistyczne animacje 3D po cichu przejęły internet, świat galerii i ekrany telefonów. Jego prace są natychmiast rozpoznawalne: ciała, które się rozciągają, przeobrażają i zapętlają; ludzkie formy przekształcone w metafory presji, sprzeczności i absurdów współczesnego życia. Oczekiwania społeczne, ambicja, rutyna, desperackie poszukiwanie równowagi: Extraweg nadaje temu wszystkiemu fizyczny kształt i owija w obrazy, które są jednocześnie przekorne i głęboko niepokojące.
Pętla to jego znak rozpoznawczy. Nie tylko jako środek formalny, ale i filozoficzny: sposób, w jaki życie się powtarza, w jaki my się powtarzamy, w jaki systemy trają dalej, czy tego chcemy, czy nie.
Jego współprace mówią same za siebie: czołówki obu sezonów Severance na Apple TV+ (S1 / S2), każda nagrodzona Emmy za Outstanding Title Design; ident artystyczny dla MTV; oraz teledysk do Medicine Bring Me The Horizon, hipnotyczna i niepokojąca wizualna podróż, którą Oliver sam opisał jako „coś prowokacyjnego, wyjątkowego i nowego.”
Na Kinomuralu przejmuje całą ścianę na dwie noce, z innym programem każdego wieczoru.
Human Patterns gromadzi wybór prac inspirowanych codziennymi obserwacjami współczesnego życia. Posługując się surrealistycznymi metaforami wizualnymi i przetworzonymi ludzkimi ciałami, prace eksplorują powtarzające się zachowania, struktury społeczne, relacje, pragnienia, lęki i sprzeczności. Jednostki stapiają się z tłumem, zostają pochłonięte przez systemy, zmagają się z potrzebą bliskości lub konfrontują z konsekwencjami własnych działań.
Choć każda praca skupia się na innym temacie, łączy je wspólne zainteresowanie: wzorcami, które tworzymy jako jednostki i jako społeczeństwo. Niektóre z nich są piękne, inne absurdalne, jeszcze inne niekomfortowe, każda jednak odsłania coś o tym, jak żyjemy ze sobą. Prace zapraszają widzów do odnalezienia samych siebie w tych wzorcach i być może do spojrzenia na nie z innej perspektywy.
