Peter Burr buduje labirynty, z których nie da się wyjść. Artysta z Brooklynu, mistrz animacji komputerowej, tworzy rozległe, pikselowe światy zamieszkane przez cyfrowe szczątki, gdzieś na granicy między abstrakcją a figuracją, między płaskim ekranem a nieskończenie generującą się przestrzenią. Jego powracająca obsesja to „wiecznie mutujący labirynt śmierci”: bezkresna architektura, pełna szarych figur, które krążą bez końca, skazane na wieczną wędrówkę.
Jego prace pokazywano na Documenta 14 w Atenach, w Centre Pompidou w Paryżu, Reina Sofía w Madrycie, MoMA PS1 w Nowym Jorku, Barbican w Londynie, na Sundance Film Festival, Ars Electronica i Times Square Midnight Moment. W 2018 roku otrzymał prestiżowe stypendium Guggenheima, a jego projekty wspierały Creative Capital i Sundance. Wcześniej działał pod pseudonimem Hooliganship, a w 2006 roku założył label wideo Cartune Xprez, przez który wyprodukował setki multimedialnych pokazów prezentujących artystów eksperymentalnej animacji.
Na Kinomuralu Peter Burr jak co roku kuratoruje program jednej ze ścian, w tej edycji zatytułowany Stan zapętlenia. Tym razem pokazuje też własną, stworzoną specjalnie na festiwal instalację Interstitial Maintenance (Konserwacja Międzyprzestrzeni).
Interstitial Maintenance (Konserwacja Międzyprzestrzeni) prezentuje trwający, proceduralny projekt Petera Burra The Maintenance Game: portret budynku, który z każdym cyklem swojej zapętlonej cyfrowej symulacji gromadzi coraz więcej pozostałości. Pracownicy techniczni przemierzają zabrudzone korytarze, mijają wciąż pracujące urządzenia i wchodzą do pomieszczeń przygotowanych dla nikogo. Kamera zatrzymuje się na drobnych detalach tego świata, by od czasu do czasu uchwycić tych, którzy go utrzymują, podtrzymując przy życiu system nieustannie pogrążający się w rozpadzie.
Ci pracownicy to w pełni zautomatyzowane cyfrowe byty, generowane przez Slot Machine, automat do gry, który podczas uruchamiania rejestruje twarz każdego użytkownika. Wykonują oni prace konserwacyjne i naprawcze w zmieniających się modułach zarządzanych przez konkurujące ze sobą hydrauliczne sztuczne inteligencje. Symulacja działa bez ingerencji użytkownika, rozwijając się w czasie rzeczywistym, podczas gdy jej mieszkańcy mierzą się z kolejnymi zadaniami i awariami systemu. Tę wersję zamieszkują twarze zarejestrowane na Nadodrzu, wrocławskiej dzielnicy, która gości Kinomural.
Pianka uszczelniająca twardnieje na framudze w miejscu, gdzie coś załatano. Światło w korytarzu przechodzi przez całe spektrum barw, choć nikogo już pod nim nie ma. Mokra podłoga wysycha w kształcie czyjejś trasy. Automaty z przekąskami trwają w bezruchu, wciąż podświetlone. Budynek jest oglądany tak, jak oglądałby go inspektor budowlany, z tą różnicą, że ta inspekcja nigdy się nie kończy i nigdy nie powstaje z niej żaden raport.
Część większego projektu Petera Burra Aria Engine.
Twórca: Peter Burr. Dźwięk: Warren Lee. Kierownictwo techniczne: Oren Shoham.
